Αν έχεις τέτοιους φίλους…

Χθες ήταν η γιορτή μου. Όπως κάθε χρόνο οι επισκέπτες μου ή θα είναι μαζεμένοι ή μόνο ο αδερφός μου και η νύφη μου. Χθες σχεδόν όλοι με υποψίασαν ότι θα έσκαγαν μύτη όλοι μαζί. Μην φανταστείς! Περίμενα άλλα 2 ζευγάρια. Την κουμπάρα μου και τον αρραβωνιαστικό της και τον παιδικό μου φίλο με την σύζυγο και τα πιτσιρίκια τους. Τέλος πάντων αυτά τα 2 έξτρα ζευγάρια δεν εμφανίστηκαν. Για την κουμπάρα μου το περίμενα. Δεν είχε χρόνο να περάσει απ’το σπίτι μας’ ότι είχε επιστρέψει από ολιγοήμερες διακοπές και έπρεπε να φύγει ευσπευσμένα για Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι 2 όμως; Ο φίλος μου και η γυναίκα του; Οκ, είχαν να πάνε στη νύφη της γυναίκας του που γιόρταζε όποτε εγκαταλείφθηκε η ιδέα της επίσκεψης στο σπίτι μου και τους είπα να περνούσαν σήμερα για καφέ. Ούτε και γι’αυτό πέρασαν κι ούτε καν τηλεφώνησαν να ζητήσουν συγγνώμη. Όχι ότι έχω την απαίτηση να τηλεφωνήσει η γυναίκα του, αλλά ο ίδιος. Ειλικρινά αισθάνομαι ο μαλάκας της υπόθεσης. Ειδικά σε αυτούς σε γιορτές και γενέθλια όποτε μας προσκαλούν πάμε. Μα στις δικές μας τις γιορτές εδώ και 2 χρόνια δεν πατάνε το πόδι τους στο σπίτι μας λες και είναι η απόσταση τεράστια (10′ με τα πόδια) μεταξύ των σπιτιών μας. Μου το δικαιολογούν πως λόγω των παιδιών δεν μπορούν να έρθουν. Μα και το μεσημέρι τους κάλεσα για φαγητό, που τα παιδιά ήταν στους παππούδες, ούτε κι αυτή την πρόσκληση δέχθηκαν. Η απουσία τους αυτή είναι σαν να μου τρίβουν στην μούρη την απαξίωση κι ότι χατηρικά μας κάνουν παρέα, λόγω παιδικής φιλίας. Αν είναι αυτό δικαιολογία να την χέσω την κάθε γνωριμία. Κάνουμε παρέα, συναντιόμαστε τακτικά, όμως γιατί στην γιορτή του άντρα μου και την δική μου είστε απόντες; Δεν με νοιάζει κανένα δώρο, κόλλημα με δώρα δεν έχω, για μένα μετράει η κίνηση που θα κάνεις και θα περάσεις να μου ευχηθείς, να καθίσεις να σε κεράσω ένα γλυκό ένα ποτό και να πούμε 2-3 κουβέντες να περάσει η ώρα. Όταν όμως ενώ όλες τις άλλες μέρες συναντιόμαστε τακτικά και στην γιορτή γίνεσαι άφαντος αυτό δείχνει ότι η εκτίμηση που έχεις στο πρόσωπό μου, είναι να με φτύσεις. Φίλε μου σου έχω συγχωρήσει πάρα πολλά στο παρελθόν, έχω καταπιεί ακόμη περισσότερο μόνο και μόνο για να σου δείξω και να καταλάβεις πως οι φίλοι στα δύσκολα βασίζονται και ξέρουν να συγχωρούν κι ότι ακόμη και στις χαρές είναι παρώντες. Εσύ για 2η χρονιά με έχεις στο φτύσιμο. Δεν ξέρω τι σκατά συμβαίνει, αλλά η δικαιολογία με τα παιδιά είναι πολύ ψεύτικη. Προτιμώ να μου πεις τον λόγο που δεν πατάς το πόδι σου στο σπίτι μου στην γιορτή μου κι όχι να μου αμολάς διάφορες δικαιολογίες. Αν δεν έχεις να πεις, ποτέ και σώσεις να τις πεις… Κάτσε σπίτι σου, σκύψε το κεφάλι και μείνε με το καπίστρι κι άσε εμάς στην ησύχια μας. Να μην έχουμε και καημό δηλαδής!

Advertisements

Περιφορά δίσκου για…

… την αγιογραφία της εκκλησίας! Έτσι ανακοίνωσε στο μικρόφωνο ο ιερέας της εκκλησίας που πήγαμε σήμερα. Και που λίγο πριν βγει στο μικρόφωνο και το πει, εγώ κοίταζα ότι το μικρό εκκλησάκι της περιοχής μας, είχε γεμίσει απ’τις αγιογραφίες που πρόσφεραν όλοι οι γείτονες εκεί. Κοιτάζω να δω κι εγώ τι χώρος άδειος είχε απομείνει ώστε να καλυφθεί με κάποια αγιογραφία και τελικά το μόνο που πρόσεξα ήταν τα διασταυρούμενα δοκάρια που δεν ξεπερνούσαν σε σύνολο τα 3 μέτρα μήκος γιατί το ύψος και το πλάτος τους ήταν τέτοιο που μόνο μια μπορντούρα θα χωρούσε. Και που στην τελική ένας ελαιοχρωματιστής να το βάψει με λίγο χρώμα ούτε που θα το προσέξει κανείς. Πάνω που έλεγα «Οκ αν είναι περιφερθεί δίσκος να βοηθήσουμε άπορες οικογένειες θα βάλω κάτι απ’το ελάχιστο περίσσευμά μου. Μα όταν άκουσα πως ήταν για την αγιογραφία, μου’πεσε το σαγόνι. Σε περίοδο σοβαρής οικονομικής κρίσης, σε περίοδο που οι άνθρωποι φτάνουν στην απόγνωση και τερματίζουν την ζωή τους, σε περίοδο που οι φτώχοι αυξανόμαστε και πλυθαίνουμε… ο ιερέας της εκκλησίας βγήκε να αναφωνήσει για την περιφορά για μια να βοηθήσουμε σε κάτι που στην τελική γίνεται για διακόσμηση, αφού το εκκλησάκι είχε «κλείσει» απ’το θέμα των αγιογραφιών. Οκ, μπορεί οι επίτροποι της εκκλησίας αυτής να ζήτησαν απ’τον ιερέα να το ανακοινώσει, όμως θα μπορούσε κι αυτός να δείξει την ένστανσή του, μιας και η συγκεκριμένη περιφορά δίσκου ήταν κραυγαλέα και κυρίως… κατακριτέα. Τουλάχιστον εγώ όταν τα φέρνω ζόρικα βόλτα στο σπίτι μου δεν γίνεται να συμμετέχω σε μια τέτοια έκκληση. Και σε κολάζει κιόλας όταν έχεις ετοιμαστεί να κοινωνήσεις. Τι να πω πια… Θέλω να δω ενεργή την εκκλησία στην περίοδο της κρίσης κι όταν βλέπω κάτι τέτοιες πράξεις, βγάζω το συμπέρασμα πως η εκκλησία μας δίνει περισσότερη βάση στα φρου φου κι αρώματα, παρά στο κυρίως έργο που πρέπει να προσφέρει στον συνάνθρωπο που πάσχει και υποφέρει. Τέλος πάντων… Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες κι εύχομαι η Παναγία να μας δίνει φώτηση να προχωράμε με δύναμη και κουράγιο τον δύσκολο δρόμο που μας χάραξαν οι 300 κλέφτες που την Βουλή την έχουν κάνει λημέρι τους. Βοήθειά μας!

Έλληνας και καθαριότητα, στοιχεία που δεν συμπίπτουν!

Βγήκα απ’το σπίτι να πάω να πάρω κάτι αποτελέσματα από εξετάσεις που έκανε η μάνα μου. Περπατώντας απόλαυσα την μεγαλειώδη τάση του Έλληνα να βρωμίζει τον τόπο όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Να για παράδειγμα μια γριά γύφτισσα που έβγαινε από ένα ψιλικατζίδικο που αγόρασε παγωτό. Άνοιξε το σακουλάκι να βγάλει το ξυλάκι παγωτό και το σακουλάκι το πέταξε στο πεζοδρόμιο, όχι στον κάδο που ήταν πίσω της και ακριβώς έξω απ’το ψιλικατζίδικο. Που στο μεταξύ αν περάσεις απ’τον γυφτομαχαλά της, ειλικρινά ντρέπεσαι να πετάξεις χαρτάκι από τσίχλα. Έχουν την ιδιοτροπία να έχουν καθαρή την γειτονιά τους, όχι όμως και τις γειτονιές των άλλων. Τέλος πάντων, συνέχισα εγώ τον δρόμο μου. Ήθελα να’ξερα γιατί το καλοκαίρι αποτελεί εποχή έμπνευσης ώστε ο καθένας να πετά όπου βρει κι όπου σταθεί ότι περιττό δεν θέλει να κουβαλάει πάνω του, επειδή βαριέται να πάει στον πλησιέστερο κάδο; Χαρτιά, αποτσίγαρα, πλαστικά μπουκάλια, κουτάκια από αναψυκτικά, πλαστικά ποτήρια από καφέδες, χαρτιά από γαριδο-πατατάκια, σακουλάκια από ξηρούς καρπούς, προφυλακτικά, σερβιέτες… Έλεος!
Καμαρώνουμε ως Έλληνες επειδή γεννηθήκαμε σε μια χώρα που γεννήθηκε ο πολιτισμός, αλλά τελικά ο πολιτισμός είναι μόνο στα ιστορικά ντοκουμέντα κι όχι επειδή ο Έλληνας το’χει από γεννησιμιού του, να σέβεται τον τόπο που περπατεί και κατοικεί. Ας συνεχίσουμε έτσι! Βρωμιάρηδες μας έλεγαν ανέκαθεν, ας διατηρήσουμε αυτόν τον τίτλο όσο μπορούμε.

Ντίτζια και στα μούτρα μας!

Με τον ταχυδρόμο κατέφθασε στο σπίτι μου ένα φυλλάδιο που ενημερώνει ότι το ψηφιακό σήμα της τηλεόρασης πλέον θα αρχίσει να εκπέμπει και στην Εύβοια! Ως εδώ καλάααα… Ανοίγω όλο το φυλλάδιο να δω το χάρτη μπας και χαρώ που τα λεφτά που πληρώνω στην ΕΡΤ πιάνουν τόπο και βλέπω ότι το ψηφιακό σήμα όχι δεν θα το πιάνει η Χαλκίδα, αλλά θα πιάνει στα όρη στα άγρια βουνά! Μας δουλεύουν ή είναι ιδέα μου τελικά; Η Εύβοια και ειδικά η Β.Εύβοια οι περιοχές που βλέπουν στο Αιγαίο με τα χίλια ζόρια να πιάσουν το αναλογικό και που αν δεν πληρώσεις συνδρομητική τηλεόραση δεν βλέπεις, την έχουν χεσμένη’ τόσο οι φορείς του Νομού όσο και οι κρατικοί φορείς της ΕΡΤ και ΣΙΑ. Απ’την άλλη βλέπω ότι αναγκάζουν τον κόσμο να αγοράσει αποκωδικοποιητή, όσοι έχουν απλές τηλεοράσεις. Γιατί ρε μάστορα να αναγκαστεί ο κάθε μίζερος να βάλει το χέρι στην τσέπη; Τόσα χρόνια σας πληρώνουμε για υπηρεσίες που στην τελική δεν μας παρέχεται. Να κάνετε δώρο σε κάθε σπίτι έναν αποκωδικοποιητή που ούτως ή άλλως είναι πληρωμένος στην τακτική συνδρομή μας στην ΕΡΤ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Τέλος για να τελειώνουμε με το συγκεκριμένο ρεζιλίκι’ πληρώνω την ΕΡΤ να μου παρέχει ένα πρόγραμμα που να με ψυχαγωγεί και να με διασκεδάζει. Κουλτούρα με το «ΣΗΜΕΙΟ ΑΡΤ» δεν τρώμε. Αν τέτοιες εκπομπές απευθύνονται στην μειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, ας πληρώσουν τις συνδρομές όλων μας αυτοί. Εγώ θέλω ένα νορμάλ πρόγραμμα κι όχι κοροϊδίες.

Είμαι μια αρχόντισσα… για λίγο!

Μετά θα μου περάσει! Ήρθε η μάνα μου απ’το χωριό και μαζί της ήρθαν και τα τελαράκια με τα λαχανικά απ’το περιβόλι της. Καμαρώνω το ψυγείο μου γεμάτο μετά από αρκετό καιρό. Μας έφερε και επιπλέον ψάρια. Ποιός την χάρη μου. Α! Μας επέστρεψε και κάτι ψιλοχρωστούμενα που ο πατέρας μου επιμελώς είχε ξεχάσει (η κακία μου για τα ζόρια μου). Ειλικρινά δεν μου πάει η καρδιά να ζητήσω απ’τους γονείς μου χρήματα που τυχόν βάλω για να πληρώσω κανάν λογαριασμό τους κι αυτό γιατί βοηθάνε όπως κι όποτε μπορούν. Σπάνια σε χρήμα, αλλά συνήθως με τρόφιμα. Όταν κατεβαίνει η μάνα μου απ’το χωριό πάντα θα μας φέρει προϊόντα δικής της παραγωγής: αυγά, λαχανικά, όσπρια, καρύδια, μέλι, σύκα, κότα χωριάτικη ή κόκκορα. Κι αν τυχόν περάσει από λαϊκή οπωσδήποτε θα μας αγοράσει ψάρια κι εμένα και του αδερφού μου. Παράπονο δεν έχω! Η όλη δύσκολη κατάσταση που πέρασε ήταν συνέπεια του ότι βγήκαμε τελείως απ’τον προϋπολογισμό μας και έτσι για να εξυπηρετήσουμε τους γονείς μου σε λογαριασμό της ΔΕΗ, βάλαμε κι απ’την τσέπη μας 30 ευρώ (η μάνα μου πάντα αφήνει χρήματα για λογαριασμούς της και αυτή την φορά έτυχε να μην φτάνουν για την ΔΕΗ). Αυτά τα 30 ευρώ δημιούργησαν το πρόβλημα. Ξέρεις πως αν έχεις ένα μικροποσό στο ταμείο του σπιτιού κάπως κουτσά στραβά θα την βγάλεις μέχρι την επόμενη πληρωμή. Έτσι λοιπόν για να εξυπηρετήσω τους γονείς μου είπα για μια ακόμη φορά την ατάκα: συνηθισμένα τα βουνά απ’τα χιόνια. Μόνο που αυτή την φορά ήταν πολύ ζόρικο το «χιόνι» και παραλίγο να μας πνίξει. Το «συνηθισμένα τα βουνά απ’τα χιόνια» το λέμε συνέχεια με τον άντρα μου γιατί όσα χρόνια είμαστε μαζί πάντα η κατάστασή μας ήταν ζόρικη. Πολλές φορές μέναμε με 20 ευρώ ή καθόλου χρήματα στο ταμείο του σπιτιού μας. Όμως πάντα προνοούσα και είχα γεμάτο τον καταψύκτη και την κατάψυξη στο ψυγείο και είχαμε απ’όλα να την βγάλουμε. Τώρα που τα πράγματα είναι στριμόκωλα, είναι μεγάλη πολυτέλεια να βλέπω πως η κατάψυξή μου έχει μισό κιλό κιμά μοιρασμένο στα 2 και μια σακούλα με 1 κιλό ψάρια, που κάποτε η κατάψυξη δεν χωρούσε ούτε μια παγοκυψέλη. Γι’αυτό λέω πως είμαι μια αρχόντισσα… Γέμισε το ψυγείο!