Μια μέρα όπως όλες

Το πρωί ξυπνάω, ανοίγω τα εξώφυλλα, τραβάω τις σίτες να μπαίνει αέρας φρέσκος. Νίβομαι, βάζω μια ψευτοαλοιφή στο πρόσωπο και πάω και βγάζω το καναρίνι. φτιάχνω καφέ και κι όσο να πιω μια δυο γουλιές έχει ξυπνήσει κι ο δικός μου. Πίνουμε καφέ, ίσως να φάμε και καμιά φρυγανιά με βούτυρο και μέλι. Αν έχω καθαριότητα, εκείνος θα παραμείνει στο μπαλκόνι χαζεύοντας και κάνοντας τσιγάρα το ένα μετά το άλλο. Τελειώνω με την καθαριότητα ή το άπλωμα της μπουγάδας και αρχίζω το μαγείρεμα. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του. Κι εγώ μέχρι να γίνει το φαγητό κάθομαι στο λαπτοπ, ψάχνοντας αγγελίες για την περιοχή μου (μιας και δεν είναι πρώτη έννοια του, έλεος δηλαδή) ή παίζοντας χαζοπαίχνιδα στο facebook, αν είμαι τρελαμένη.

Μεσημέρι πια και στρώνουμε τραπέζι για φαγητό. Τρώμε. Σε 15′ έχουμε τελειώσει. Μαζεύει τα πιάτα τα βάζει στο νεροχύτη όσο εγώ τρώω κάνα φρούτο -για επιδόρπιο- αν έχουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό απ’τα μέρη μας). Όταν τελειώνουμε, εκείνος ξανακάθεται στον υπολογιστή του ή πέφτει για ύπνο χαζεύοντας τηλεόραση κι εγώ κάθομαι στο λαπτοπ, παίζοντας διάφορα παιχνίδια ή διαβάζοντας βιβλία που έχω κατεβάσει.

Πιάνει απόγευμα και φτιάχνω καφέ. Εκείνος ίσως κοιμάται ακόμη. Σηκώνεται κατά τις 7 και φτιάχνει καφέ να πιει. Κάνει τσιγάρο, πίνει μερικές γουλιές καφέ και ξανακάθετε στον υπολογιστή, για να συνεχίσει το online παιχνίδι. Οι «φίλες» του στο παιχνίδι δεν κάνουν χωρίς αυτόν. Τον σχολιάζουν όποτε είναι να έρθει για φαγητό ή είναι να πάει για ύπνο. Λες και θα φάει απ’το δικό τους πιάτο ή θα χαλάσει το σκέπασμα απ’το δικό τους κρεββάτι.

Σουρουπώνει. Βάζω το καναρίνι μέσα. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται και τον ρωτάω αν πεινάει. Στρώνω να ετοιμάσω να φάω ή να φάμε. Τελειώνουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό το πρωί απ’τα μέρη μας). Όσο πλένω τα πιάτα, εκείνος κάνει το τσιγάρο του. Τελειώνω με το συμμάζεμα της κουζίνας. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του κι εγώ στο λαπτοπ.

Βράδυ. Κλείνω το λαπτοπ γιατί κουτουλάω. «Παραμορφώθηκα» και σήμερα. Η σκέψη μου για άλλη μια φορά την ώρα που κλείνω το καπάκι του λαπτοπ: «θα με ειδοποιήσουν για την δουλειά; Τι σκατά μας έβαλαν και υπογράψαμε συμβάσεις»; Τον Οκτώβρη καλώς εχόντως των πραγμάτων ίσως αρχίσω να δουλεύω σε κοινοφελές πρόγραμμα. Λέω «ίσως» γιατί με την γκαντεμιά που έχει χτυπήσει το σπίτι μου, νιώθω απελπισμένη. Σηκώνομαι κι άλλαζω και βάζω το νυχτικό μου. Κλείνω και τα εξώφυλλα, δεν κλειδώνω γιατί θα κλειδώσει αφού κάνει το τελευταίο τσιγάρο για σήμερα. Το φιλί της «καληνύχτας» ακόμη και την ίδια την «καληνύχτα» είναι ξεχασμένες λέξεις. Πέφτω στο κρεββάτι χαζεύοντας μαλακίες στο τηλεόραση. Αποκοιμιέμαι.

Ξημέρωσε και φτου και πάλι απ’την αρχή, τις περισσότερες μέρες του μήνα! Έτσι διασκεδάζουμε κιόλας! Ωχ…

Αισθάνομαι κι ενοχές!

Σήμερα πληρώθηκε. Έκανε ανάληψη και πήγαμε να ψωνίσουμε στο Carrefour (που ότι θέλεις να βρεις, όλως παραδόξως ποτέ δεν βρίσκεις…. να χέσω το σούπερ μάρκετ της συμφοράς – χειρότερο κι από μίνι μάρκετ). Αγοράσαμε ότι αγοράσαμε και αισθανόμουν εντελώς ηλίθια όταν του ζήτησα χρήματα να αγοράσω μερικά αυγά και κιμά από διπλανό κρεοπωλείο. «Α, θες και λεφτά;» ήταν η δήθεν στ’αστεία ερώτησή του. Δεν το έδειξα αλλά αισθάνθηκα άσχημα. Φαντάζομαι ότι ένα τσικ χρειαζόταν για να μου πει «πήγαινε βγάλε τα χρήματα που έχεις στην τράπεζα να ψωνίσεις»! Το κατάπια και με βαριά καρδιά έκανα τα ψώνια, όπως και πολύ το σκέφτομαι αν πάω και στην λαϊκή να αγοράσω λαχανικά. Κι αυτό γιατί πριν λίγο προέκυψε άλλο θέμα. Από καιρό έχω χαλασμένη μια μικρή τηλεόραση που βγάζω στο μπαλκόνι και βλέπω τ’απογεύματα. Μία κλείνει μία ανοίγει. Ή τρεμοπαίζει η εικόνα ή χάνονται τα χρώματα… Γενικά κάνει διάφορα και σπάνια να πιάσει μια χαρά χωρίς διακοπές. Σκέφτηκα αφού μπήκαν χρήματα στο ταμείο του σπιτιού να πάω να την φτιάξω με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ χρήματα (ΔΩΡΟ, για να μην ξεχνιόμαστε), ώστε να μην χαλάσω από αυτά που πήρε σήμερα γιατί είναι να πληρωθούν υποχρεώσεις. Με το που το άκουσε αμέσως να μου πει: «κάτσε να δούμε τι θα γίνει μες την βδομάδα και πάρουμε λεφτά και την φτιάχνεις». Έμεινα μαλάκας μιλάμε! Τα λεφτά που περιμένει να πάρει και που προσωπικά τα έχω ξεχασμένα κι εντελώς ανύπαρκτα είναι μισθοί που χρωστάει στους εργαζόμενους ο πρώην εργοδότης του. Το πήγαν δικαστικά το θέμα κι όπως ενημερώθηκε κατά 99,9% θα τα πάρουν. Καλά μην φας… έχουμε γλαρόσουπα. Αυτό το 0,1% γιατί το προσπερνάει; Η περίπτωση η υπόθεση να καταλήξει σε αυτό το ποσοστό δεν παίζει;
Η τηλεορασούλα μου λοιπόν θα φτιαχτεί… ποτέ! Πέρα από αυτό αναρωτιέμαι με τι δικαίωμα θέλει να «βάλει χέρι» σε χρήματα-δώρο; Θέλω να αγοράσω γυαλιά πρεσβυωπίας που μου σπάσανε, θέλω να αγοράσω καμιά βερμούδα για κάθε μέρα που βαρέθηκα να μπαλώνω και να ξαναμπαλώνω τις παλιές και λιωμένες!
Με κάνει να αισθάνομαι πως ακόμη και στα τρόφιμα που αγόρασα εγώ δεν έχω καμιά δουλειά να «φάω» και να κόψω τον λαιμό μου να βρω να φάω!
Δεν την αντέχω αυτή την μιζέρια! Έχω τεράστια υπομονή, αλλά δεν μπορώ να στηρίξω τον εαυτό μου μόνη μου και δυστυχώς αυτές τις σκέψεις δεν θέλω να τις μοιραστώ με κανέναν απ’τον κύκλο μου, ούτε στον αδερφό μου, ούτε στην κολλητή μου φίλη.

Πνίγομαι…

Ψωμί ας μην έχεις, αρκεί τσιγάρο να έχεις! … μέρος 3ο

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι όσο περνάει ο καιρός, οι μήνες, τα χρόνια…. ο άνθρωπος γίνεται αχάριστος. Αφιερώθηκα να τον βοηθήσω να ξεχρεώσει, τον υποστήριζα ηθικά και ψυχολογικά όποτε ένιωθε τα βάρη απ’τα χρέη να το καταβάλουν. Έκανα υπομονή και τώρα που όλα αυτά έφυγαν και που παλεύουμε με την φτώχια μας καθημερινά, ο ίδιος μου δείχνει το «ευχαριστώ» του με την αχαριστία του.
Οι γονείς μου δεν μας κάνουν δώρα χειροπιαστά. Απλά γιατί δεν ξέρουν τι θα θέλαμε να μας κάνουν δώρο κι έτσι μας δίνουν χρήματα. 50 ευρώ. Τόσα μπορούν να μας δώσουν και ποτέ δεν μου κακοφάνηκαν. Αποφάσισα τα χρήματα αυτά να τα αποταμιεύσω και να τα χρησιμοποιήσω σε online αγορές, σε πράγματα που κοστίζουν φθηνότερα να τα αγοράσω απ’το εξωτερικό και κυρίως σε πράγματα που δεν τα βρίσκω στην ελληνική αγορά. Παρόλα αυτά δεν κάνω συνεχώς αγορές, αφήνω τα χρήματα αυτά να υπάρχουν. Και κυρίως τα έχω πάντα στο νου στην περίπτωση που τύχει κάτι απρόοπτο. Πάντα μας τύχαιναν τα απρόοπτα και πλήρωναν άλλοι για μας (αδερφός ή γονείς).
Ο άντρας μου τα δικά του δώρα (χρήματα) τα ξόδευε. Το μόνο που έτυχε μια φορά πάλι να είμαστε άφραγκοι να μην τα ξοδέψει μέχρι να πληρωθεί να έχουμε κάτι ελάχιστο διαθέσιμο. Απ’το’να αυτί μπήκε απ’τ’άλλο βγήκε!
Αύριο πληρώνεται το επίδομα απ’το ταμείο ανεργίας και σήμερα βρέθηκε να μου κάνει την καρδιά περιβόλι, για άλλη μια φορά. Θυμήθηκε τα χρήματα-δώρο που έχω στην τράπεζα και ότι κακώς τα έχω εκεί. Σαν να μου έλεγε αφού δεν τα ξοδεύεις δώσ’τα σε μένα να αγοράσω τσιγάρω που έχω ξεχαρμανιάσει. Του είπα ότι τα χρήματα αυτά είναι σαν να μην υπάρχουν. Θα τα ξόδευα και θα αγόραζα ότι ήθελα, αλλά έτσι όπως είναι η κατάστασή μας τα αφήνω στην άκρη για παν ενδεχόμενο (θέμα υγείας, για παράδειγμα).
Έχω στερηθεί πολλά πράγματα στην έγγαμη ζωή μου. Γνωριστήκαμε, λογοδοθήκαμε, παντρευτήκαμε και δεν διάσκεδάσαμε ποτέ, δεν πήγαμε διακοπές ποτέ, γιατί απλά είχαμε στο νου μας πως τα χρέη που είχαν κατσικωθεί στην πλάτη μας (χρέη δικά του από παλιά του δουλειά) είχαν πρωτεραιότητα κι όχι εμείς και οι διασκεδάσεις μας! Περνάνε τα καλοκαίρια με μας καθισμένους στο μπαλκόνι, σαν τους γέρους του μάπετ σόου, να σχολιάζουμε τα πάντα, να μας ενοχλούν τα πάντα γύρω μας, αποφεύγοντας έτσι να μιλήσουμε για το πως ζούμε και που βαδίζουμε. Κι αν τυχόν το φέρει η κουβέντα, εγώ να βγαίνω η ένοχη που του στερώ… τον καρκίνο!
Αντί να γυρίσει και να πει «είναι τα δώρα σου αυτά και να μην τα πειράξουμε και καλά κάνεις και δεν τα ξοδεύεις προς το παρόν για μια ώρα δύσκολη» με κάνει να αισθάνομαι ενοχές, που του στερώ το τσιγάρο!
Ειλικρινά είναι σαν έχω άντρα ναρκομανή, εθισμένο και εξαρτημένο απ’το τσιγάρο… που σε κάνει να αισθάνεσαι σκουπίδι με την συμπεριφορά του. Να ρίχνει το «φταίξιμο» στον ίδιο, για να ενοχοποιηθώ εγώ ψυχολογικά.

Λίγη υποστήριξη να είχα, λίγη κατανόηση για ότι περνάμε, λίγη συμπαράσταση αμοιβαία… και θα ήταν η ζωή μας πιο όμορφη και ας μην τρέχουμε σε διασκεδάσεις ή καλοκαιρινές διακοπές, που στερούμαστε συνέχεια. Αλλά… αλλού τ’όνειρο κι αλλού το θαύμα!

Ψωμί ας μην έχεις, αρκεί τσιγάρο να έχεις! … μέρος 2ο

Κι αφού αγόρασε καπνά και ικανοποίησε τον εθισμό του στο κάπνισμα και κάπνιζε σαν τσιμινιέρα και ούτε καν σκέφτηκε πως τα λεφτά του ταμείου ανεργίας θα καθυστερούσαν για μια εβδομάδα ακόμη, φτάσαμε να είμαστε ξανά στα ίδια. Φαί να μην έχουμε να φάμε, βρακί να βάλουμε στον κώλο μας (που λέει ο λόγος), θα πρέπει ντε και καλά να βρει τρόπο να καπνίσει. Μέχρι στιγμής χθες την έβγαλε κάνοντας τράκες από φίλο μας που είχαμε πάει επίσκεψη. Λέει δεν ένιωθε καλά που έκανε τράκες… Γιατί ρε μάστορα; Εγώ αισθάνομαι καλά όταν κατεβάζεις την προβοσκίδα, δεν μιλάς, δεν βγαίνεις στο μπαλκόνι να πιούμε καφέ παρέα; Σου μιλάω και νομίζεις πως έχω όρεξη για καβγά και μου βγαίνεις στην επίθεση; Μυαλό δεν υπάρχει να σκεφτεί τα υπέρ για την υγεία του όταν δεν καπνίζει, έστω να ελλατώσει τόσο, όσο… Αυτός εκεί! Ούτε να σκεφτεί πόσο κοστίζει τελικά το κοστουμάκι με τα καπνά… Ναι γιατί είναι κοστούμι όλο το σετάκι: καπνός, χαρτάκια, φίλτρα…
Όπως και να’χει ενώ το σπίτι μας καταστρέφεται επί της ουσίας απ’το βρωμοτσιγάρο, αυτός κολλημένος εκεί! Εγώ μείωσα το φαγητό για να τρώει περισσότερο, αλλά αυτός δεν λέει να κάνει την «θυσία» να ελλατώσει περισσότερο το τσιγάρο, γιατί μας φέρνει πάντα στα πρόθυρα της ζητιανιάς. Το κόστος δεν το σκέφτεται καν. 30 ευρώ τον μήνα πάνε στο «κοστουμάκι»! Θα μου πεις δεν είναι πολλά… Όχι φίλε μου, είναι πολλά! Κάτσε να στα αναλύσω:
390 ευρώ είναι το ταμείο ανεργίας, μείον 30 για το καπνο-κοστουμάκι, πάμε στα 360, μείον τα 110 ευρώ για την εφορία πάμε στα 250, μείον 60 ή 80 για τηλέφωνο ή ΔΕΗ πάμε στα 170. Οπότε έχουμε 170 ή 190 να περάσουμε μέχρι την επόμενη πληρωμή. Βενζίνη στο αυτοκίνητο άντε να μπει κάνα 20άρικο κι όχι παραπάνω κι αυτό ΑΝ. Να βάλουμε κάρτα στα κινητά μας κι αυτό είναι κάτι που «παίζεται»! Προσωπικά κάνω το σκατό μου παξιμάδι για να έχουμε μια κάποια αξιοπρεπή ζωή, αλλά ο ίδιος δεν το σκέφτεται καν. Τις καθιερωμένες γυναικολογικές εξετάσεις που ήταν να κάνω, δεν τις έχω κάνει λόγω της οικονομικής στενότητας.
Ο ίδιος να σηκωθεί απ’τον υπολογιστή και να πάρει τα πόδια του να χτυπήσει πόρτες δεν το κάνει. Οκ, εγώ ξεκινάω δουλειά τον Οκτώβρη… όμως κάτι πρέπει να κάνει κι ο ίδιος. Οι μήνες φεύγουν και το ταμείο ανεργίας δεν είναι παντοτινό. Αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως!

Ψωμί ας μην έχεις, αρκεί τσιγάρο να έχεις!

Έπρεπε ένας απ’τους 2 μας να έχει κατεβασμένη προβοσκίδα! Τελικά του έκανα την χάρη και κατέβασα την δική μου. Λόγω των υποχρεώσεων που έπρεπε να πληρωθούν για μια ακόμη φορά βρεθήκαμε να μην έχει μείνει ευρώ στο πορτοφόλι μας. Οκ, είχα εγώ στο δικό μου κάτι ψιλά που έβγαιναν ίσα ίσα για να αγοράσουμε μισό κιλό ψωμί. Του τέλειωσε ο καπνός του δικού μου, πήγε και βρήκε έναν παμπάλαιο ξεχασμένο καπνό που είχε σε ένα πορτοφόλι το κάπνισε κι αυτό και είχε απ’το μεσημέρι χθες μέχρι το βράδυ να μην μιλιέται, να έχει την μούρη κατεβασμένη, να αγναντεύει ολόγυρα χωρίς να λέει κουβέντα και ξαφνικά για άλλη μια φορά ήθελε να του επιβεβαιώσω ότι δεν είχαμε ευρώ στο πορτοφόλι μας.
Ενώ προσπάθησα να τον προσγειώσω και να του θυμήσω πως με την λογική του δεν θα έχουμε ψωμί σε 2 μέρες να αγοράσουμε, θεώρησε πως γκρίνιαζα για άλλη μια φορά. Εν ολίγοις με έφτασε στα όριά μου και πάω και βγάζω απ’το τσαντάκι μου όλα τα ψιλά που είχα και τα πέταξα στο τραπέζι. Του είπα να πάει να τα μαζέψει και να πάει να αγοράσει τα καπνά του.
Αφού πήγε και αγόρασε καπνό το πρόσωπό του ξαναβρήκε την ζωντάνια του. Αλλά τι το θες; Έκανε εμένα να νιώθω ο μαλάκας της υπόθεσης που προσπαθώ να βάζω τάξη στα οικονομικά του σπιτιού κι αυτός απλά να σφυράει ή να το παίζει θυμωμένος μέχρι να γίνει το δικό του. Μου έκανε την διάθεση χάλια και τελικά δεν μιλιέμαι εγώ. Δεν γουστάρω, δεν έχω κέφι. Αλλά όταν έρθει η στιγμή να με ρωτήσει αν έχουμε ψωμί στον καταψύκτη (γιατί πάντα αγοράζω επιπλέον ψωμί) θα του πω «φάει καπνό με το φαγητό σου»!