Όλα τριγύρω αλλάζουνε…

μα η ζωή μου το ίδιο μένει.

Πέρασαν πολλά χρόνια απ’ την τελευταία μου δημοσίευση. Είπα να ξαναρχίσω να γράφω όλα εκείνα που με αγχώνουν και με τρελαίνουν. Έχουν αλλάξει πράγματα αλλά και πολλά παραμένουν ίδια. Σαν ο χρόνος να μην τα άγγιξε καθόλου.

Εδώ θα είμαι να τα μοιραστώ!

Να’ναι έτσι κι άλλες μάνες;

Χθες βράδυ καθόμασταν έξω στην αυλή με την μάνα μου και κουβεντιάζαμε περί ανέμων και υδάτων. Το’φερε η κουβέντα έτσι, που πήγε στο σημείο που με πονάει. Στο θέμα παιδί. Μεγαλοπαντρεύτηκα και τώρα είμαι στην φάση της εμμηνόπαυσης. Στο λίγο χρονικό διάστημα που είμαστε παντρεμένοι με τον άντρα μου, η σκέψη του να αποκτήσουμε παιδί απλά υπήρξε. Σκεφτόμασταν πως με τόσα χρέη που είχε με το μαγαζί του και ήμασταν στην περίοδο των διακανονισμών και της αποπληρωμής τους, το θέμα παιδί το αφήναμε για όταν θα ανασάναμε απ’τις υποχρεώσεις. Ειλικρινά υπήρχαν διαστήματα που τύχαινε να περάσουμε με 20 ευρώ για ένα μήνα μέχρι την επόμενη πληρωμή απ’την δουλειά του. Στο διάστημα αυτό εγώ έριχνα μπηχτές ώστε να πάει να κοιταχτεί για να γνωρίζουμε αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα που δεν προέκυπτε εγκυμοσύνη τυχαία. Απ’το ένα αυτί έμπαινε απ’το άλλο έβγαινε. Εγώ έτρεξα, «κοιτάχτηκα» κι όλα βρέθηκαν φυσιολογικά, άρα μπορούσα να μείνω έγκυος. Αυτός όλο και τον έπιανε το παράπονο όταν έβλεπε κανά μικρούλι, αλλά να κάνει το βήμα να εξεταστεί, δεν το έκανε. Στην τελική προσωπικά του έχω σταθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Ε, του πούστη! Δεν γίνεται να τρέχω σε όλα. Δεν γίνεται να μου φυτρώσει τσουτσούνι για εξεταστώ στην θέση του!!! Τέλος πάντων, ο καιρός πέρασε. Και πάνω που επιτέλους έφυγαν απ’το κεφάλι μας τα χρέη. Ξαφνικά σκάει η «κρίση». Βρισκόμαστε και πάλι εκεί που ήμασταν. Αυτή την φορά να πληρώνουμε τα χρέη αλλωνών και για μια ακόμη φορά να μην μπορούμε να κάνουμε το βήμα για ένα παιδάκι. Η μάνα μου να επιμένει να πληρώσει τα πάντα, να προχωρήσουμε σε εξωσωματική. Εγώ το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί όπου βάζει τα φράγκα η μάνα μου, έρχεται και με το «κοπανάει». Ε, δεν ήθελα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα να χωθούν οι γονείς μου και στην τελική να γυρίσουν και να πούνε ότι «πετάξανε τόσα λεφτά για το τίποτε». Ούτως ή άλλως το «χτυπάει» η μάνα μου συνέχεια πως φταίει ο άντρας μου που δεν κάνουμε παιδί.
Ειλικρινά οι γονείς μου μας έχουν σταθεί οικονομικά (πεθερικά δεν έχω). Δεν θέλω όμως να τους έχω στα πόδια του σε ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα. Κι αυτό κυρίως για μένα. Σαν χαρακτήρας είμαι πολύ ευαίσθητος και δεν νομίζω ότι θα αντέχα το βάρος των αποτυχημένων προσπαθειών και την μουρμούρα της μάνας μου (δεν βάζω τον πατέρα μου σε αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι διακριτικός). Να που τελικά η εμμηνόπαυση ζει μαζί μου. Κι αυτό η μάνα μου δεν λέει να το εμπεδώσει γιατί απλά σε μικρότερη ηλικία από εμένα έκανε αφαίρεση των γεννητικών κι έτσι όλη της την ζωή ζούμε την κλιμακτήριό της. Άρα δεν ένιωσε το πως είναι να μπαίνεις σε αυτή την φάση, άσε που ήταν αδύνατο να επιβεβαιώσω και τον γυναικολόγο για το πότε ακριβώς είχε κλιμακτήριο η μάνα μου. Δεν το πίστευα ότι έμπαινα σε αυτή την φάση αλλά τελικά προτίμησαν να συμφιλιωθώ με την ιδέα και να προχωρήσω.
Κι εκεί που καθόμασταν στην αυλή και κουβεντιάζαμε με την μάνα μου άρχισε να μου λέει τα απίστευτα: αυτός φταίει που δεν κάνετε παιδί, αχ! και να είχα τώρα ένα εδώ να το ταχταρίσω, ζηλεύει τον αδερφό σου που είναι δάσκαλος, είναι κακός άνθρωπος, αχ… μου φαίνεται δεν ξέρεις να ψυχολογείς τους ανθρώπους, θα έρθει η ώρα που θα σκοτωθούν με τον αδερφό σου για τα περιουσιακά γι’αυτό θέλω να φροντίσω από τώρα να είναι εντάξει τα πάντα να μην έχετε αυτό που γίνεται με τ’αδέρφια μου (5 αδέρφια και δεν μιλάνε μεταξύ τους για τα περιουσιακά).
Δεν έχω ψυχολογίσει σωστά τον άντρα μου που είναι κακός, που κοιμάμαι μαζί του, που σχεδόν ένα χρόνο τώρα περνάμε 24 ώρες το 24ωρο μαζί, που βαριόμαστε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον… Αν είναι να ρίξω ένα φταίξιμο στον άντρα μου, είναι ότι επαναπαύεται. Αν δεν είχε αυτό, θα είχε φροντίσει να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις να δούμε αν το γεννητικό του σύστημα ήταν εντάξει και να προχωρούσαμε έπειτα με το θέμα παιδί κάνοντας μια προσπάθεια έστω και τέλος θα φρόντιζε να τρέξει να βρει δουλειά. Περιμένει να του έρθει η δουλειά στο σπίτι. Μπηχτή έριξα για τρύγο στ’αμπέλια μιας ξαδέρφης μου και ούτε που το’κανε κουβέντα να τηλεφωνήσω για να δω αν θέλουν χέρια στον τρύγο. Αμ, δεν γίνεται έτσι. Ο καιρός περνάει και σε λίγο θα τρώμε τα λυσακά μας για φαγητό. Τέλος πάντων ας μην το πηγαίνω αλλού το θέμα. Όταν η μάνα μου συνέχιζε φουριόζα τα μύρια όσα για τον άντρα μου σηκώθηκα να φύγω: «επειδή αρχίζουν τα ανέκδοτα, ας σηκωθώ να φύγω καλύτερα…» της είπα και την καληνύχτησα. Κι όλο αυτό, επειδή ο άντρας μου έπαψε να τις κάνει χατήρια. Όταν κάνει ότι του ζητήσει, είναι ο καλύτερος γαμπρός του κόσμου (και μιλάμε για το απόλυτο ξεπάτωμα, να τον έχει να της δουλεύει όλη την ημέρα) και τώρα που δεν της κάνει την χάρη, είναι: κακός, ζηλιάρης, ύπουλος, τεμπέλης! Αν όλα αυτά τα έλεγα στον άντρα μου (όχι ότι δεν έχει υποψιαστεί), θα γινόταν χαμός. Και να που και πάλι εγώ κρατάω τις ισορροπίες. Είμαι το μπαλάκι που έχουν να παίζουν! Για πόσο ακόμη δεν ξέρω!

ΥΣ: Υιοθεσία; Ήδη θα μας διαγράψουν από κάθε κιτάπι αν τυχόν κάνουμε τις διαδικασίες, λόγω της ανεργίας και των 2 μας. Είμαστε χαμένοι από χέρι για ένα τέτοιο σκεπτικό!

Αν έχεις τέτοιους φίλους…

Χθες ήταν η γιορτή μου. Όπως κάθε χρόνο οι επισκέπτες μου ή θα είναι μαζεμένοι ή μόνο ο αδερφός μου και η νύφη μου. Χθες σχεδόν όλοι με υποψίασαν ότι θα έσκαγαν μύτη όλοι μαζί. Μην φανταστείς! Περίμενα άλλα 2 ζευγάρια. Την κουμπάρα μου και τον αρραβωνιαστικό της και τον παιδικό μου φίλο με την σύζυγο και τα πιτσιρίκια τους. Τέλος πάντων αυτά τα 2 έξτρα ζευγάρια δεν εμφανίστηκαν. Για την κουμπάρα μου το περίμενα. Δεν είχε χρόνο να περάσει απ’το σπίτι μας’ ότι είχε επιστρέψει από ολιγοήμερες διακοπές και έπρεπε να φύγει ευσπευσμένα για Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι 2 όμως; Ο φίλος μου και η γυναίκα του; Οκ, είχαν να πάνε στη νύφη της γυναίκας του που γιόρταζε όποτε εγκαταλείφθηκε η ιδέα της επίσκεψης στο σπίτι μου και τους είπα να περνούσαν σήμερα για καφέ. Ούτε και γι’αυτό πέρασαν κι ούτε καν τηλεφώνησαν να ζητήσουν συγγνώμη. Όχι ότι έχω την απαίτηση να τηλεφωνήσει η γυναίκα του, αλλά ο ίδιος. Ειλικρινά αισθάνομαι ο μαλάκας της υπόθεσης. Ειδικά σε αυτούς σε γιορτές και γενέθλια όποτε μας προσκαλούν πάμε. Μα στις δικές μας τις γιορτές εδώ και 2 χρόνια δεν πατάνε το πόδι τους στο σπίτι μας λες και είναι η απόσταση τεράστια (10′ με τα πόδια) μεταξύ των σπιτιών μας. Μου το δικαιολογούν πως λόγω των παιδιών δεν μπορούν να έρθουν. Μα και το μεσημέρι τους κάλεσα για φαγητό, που τα παιδιά ήταν στους παππούδες, ούτε κι αυτή την πρόσκληση δέχθηκαν. Η απουσία τους αυτή είναι σαν να μου τρίβουν στην μούρη την απαξίωση κι ότι χατηρικά μας κάνουν παρέα, λόγω παιδικής φιλίας. Αν είναι αυτό δικαιολογία να την χέσω την κάθε γνωριμία. Κάνουμε παρέα, συναντιόμαστε τακτικά, όμως γιατί στην γιορτή του άντρα μου και την δική μου είστε απόντες; Δεν με νοιάζει κανένα δώρο, κόλλημα με δώρα δεν έχω, για μένα μετράει η κίνηση που θα κάνεις και θα περάσεις να μου ευχηθείς, να καθίσεις να σε κεράσω ένα γλυκό ένα ποτό και να πούμε 2-3 κουβέντες να περάσει η ώρα. Όταν όμως ενώ όλες τις άλλες μέρες συναντιόμαστε τακτικά και στην γιορτή γίνεσαι άφαντος αυτό δείχνει ότι η εκτίμηση που έχεις στο πρόσωπό μου, είναι να με φτύσεις. Φίλε μου σου έχω συγχωρήσει πάρα πολλά στο παρελθόν, έχω καταπιεί ακόμη περισσότερο μόνο και μόνο για να σου δείξω και να καταλάβεις πως οι φίλοι στα δύσκολα βασίζονται και ξέρουν να συγχωρούν κι ότι ακόμη και στις χαρές είναι παρώντες. Εσύ για 2η χρονιά με έχεις στο φτύσιμο. Δεν ξέρω τι σκατά συμβαίνει, αλλά η δικαιολογία με τα παιδιά είναι πολύ ψεύτικη. Προτιμώ να μου πεις τον λόγο που δεν πατάς το πόδι σου στο σπίτι μου στην γιορτή μου κι όχι να μου αμολάς διάφορες δικαιολογίες. Αν δεν έχεις να πεις, ποτέ και σώσεις να τις πεις… Κάτσε σπίτι σου, σκύψε το κεφάλι και μείνε με το καπίστρι κι άσε εμάς στην ησύχια μας. Να μην έχουμε και καημό δηλαδής!

Ντίτζια και στα μούτρα μας!

Με τον ταχυδρόμο κατέφθασε στο σπίτι μου ένα φυλλάδιο που ενημερώνει ότι το ψηφιακό σήμα της τηλεόρασης πλέον θα αρχίσει να εκπέμπει και στην Εύβοια! Ως εδώ καλάααα… Ανοίγω όλο το φυλλάδιο να δω το χάρτη μπας και χαρώ που τα λεφτά που πληρώνω στην ΕΡΤ πιάνουν τόπο και βλέπω ότι το ψηφιακό σήμα όχι δεν θα το πιάνει η Χαλκίδα, αλλά θα πιάνει στα όρη στα άγρια βουνά! Μας δουλεύουν ή είναι ιδέα μου τελικά; Η Εύβοια και ειδικά η Β.Εύβοια οι περιοχές που βλέπουν στο Αιγαίο με τα χίλια ζόρια να πιάσουν το αναλογικό και που αν δεν πληρώσεις συνδρομητική τηλεόραση δεν βλέπεις, την έχουν χεσμένη’ τόσο οι φορείς του Νομού όσο και οι κρατικοί φορείς της ΕΡΤ και ΣΙΑ. Απ’την άλλη βλέπω ότι αναγκάζουν τον κόσμο να αγοράσει αποκωδικοποιητή, όσοι έχουν απλές τηλεοράσεις. Γιατί ρε μάστορα να αναγκαστεί ο κάθε μίζερος να βάλει το χέρι στην τσέπη; Τόσα χρόνια σας πληρώνουμε για υπηρεσίες που στην τελική δεν μας παρέχεται. Να κάνετε δώρο σε κάθε σπίτι έναν αποκωδικοποιητή που ούτως ή άλλως είναι πληρωμένος στην τακτική συνδρομή μας στην ΕΡΤ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Τέλος για να τελειώνουμε με το συγκεκριμένο ρεζιλίκι’ πληρώνω την ΕΡΤ να μου παρέχει ένα πρόγραμμα που να με ψυχαγωγεί και να με διασκεδάζει. Κουλτούρα με το «ΣΗΜΕΙΟ ΑΡΤ» δεν τρώμε. Αν τέτοιες εκπομπές απευθύνονται στην μειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, ας πληρώσουν τις συνδρομές όλων μας αυτοί. Εγώ θέλω ένα νορμάλ πρόγραμμα κι όχι κοροϊδίες.

Είμαι μια αρχόντισσα… για λίγο!

Μετά θα μου περάσει! Ήρθε η μάνα μου απ’το χωριό και μαζί της ήρθαν και τα τελαράκια με τα λαχανικά απ’το περιβόλι της. Καμαρώνω το ψυγείο μου γεμάτο μετά από αρκετό καιρό. Μας έφερε και επιπλέον ψάρια. Ποιός την χάρη μου. Α! Μας επέστρεψε και κάτι ψιλοχρωστούμενα που ο πατέρας μου επιμελώς είχε ξεχάσει (η κακία μου για τα ζόρια μου). Ειλικρινά δεν μου πάει η καρδιά να ζητήσω απ’τους γονείς μου χρήματα που τυχόν βάλω για να πληρώσω κανάν λογαριασμό τους κι αυτό γιατί βοηθάνε όπως κι όποτε μπορούν. Σπάνια σε χρήμα, αλλά συνήθως με τρόφιμα. Όταν κατεβαίνει η μάνα μου απ’το χωριό πάντα θα μας φέρει προϊόντα δικής της παραγωγής: αυγά, λαχανικά, όσπρια, καρύδια, μέλι, σύκα, κότα χωριάτικη ή κόκκορα. Κι αν τυχόν περάσει από λαϊκή οπωσδήποτε θα μας αγοράσει ψάρια κι εμένα και του αδερφού μου. Παράπονο δεν έχω! Η όλη δύσκολη κατάσταση που πέρασε ήταν συνέπεια του ότι βγήκαμε τελείως απ’τον προϋπολογισμό μας και έτσι για να εξυπηρετήσουμε τους γονείς μου σε λογαριασμό της ΔΕΗ, βάλαμε κι απ’την τσέπη μας 30 ευρώ (η μάνα μου πάντα αφήνει χρήματα για λογαριασμούς της και αυτή την φορά έτυχε να μην φτάνουν για την ΔΕΗ). Αυτά τα 30 ευρώ δημιούργησαν το πρόβλημα. Ξέρεις πως αν έχεις ένα μικροποσό στο ταμείο του σπιτιού κάπως κουτσά στραβά θα την βγάλεις μέχρι την επόμενη πληρωμή. Έτσι λοιπόν για να εξυπηρετήσω τους γονείς μου είπα για μια ακόμη φορά την ατάκα: συνηθισμένα τα βουνά απ’τα χιόνια. Μόνο που αυτή την φορά ήταν πολύ ζόρικο το «χιόνι» και παραλίγο να μας πνίξει. Το «συνηθισμένα τα βουνά απ’τα χιόνια» το λέμε συνέχεια με τον άντρα μου γιατί όσα χρόνια είμαστε μαζί πάντα η κατάστασή μας ήταν ζόρικη. Πολλές φορές μέναμε με 20 ευρώ ή καθόλου χρήματα στο ταμείο του σπιτιού μας. Όμως πάντα προνοούσα και είχα γεμάτο τον καταψύκτη και την κατάψυξη στο ψυγείο και είχαμε απ’όλα να την βγάλουμε. Τώρα που τα πράγματα είναι στριμόκωλα, είναι μεγάλη πολυτέλεια να βλέπω πως η κατάψυξή μου έχει μισό κιλό κιμά μοιρασμένο στα 2 και μια σακούλα με 1 κιλό ψάρια, που κάποτε η κατάψυξη δεν χωρούσε ούτε μια παγοκυψέλη. Γι’αυτό λέω πως είμαι μια αρχόντισσα… Γέμισε το ψυγείο!