Μια μέρα όπως όλες

Το πρωί ξυπνάω, ανοίγω τα εξώφυλλα, τραβάω τις σίτες να μπαίνει αέρας φρέσκος. Νίβομαι, βάζω μια ψευτοαλοιφή στο πρόσωπο και πάω και βγάζω το καναρίνι. φτιάχνω καφέ και κι όσο να πιω μια δυο γουλιές έχει ξυπνήσει κι ο δικός μου. Πίνουμε καφέ, ίσως να φάμε και καμιά φρυγανιά με βούτυρο και μέλι. Αν έχω καθαριότητα, εκείνος θα παραμείνει στο μπαλκόνι χαζεύοντας και κάνοντας τσιγάρα το ένα μετά το άλλο. Τελειώνω με την καθαριότητα ή το άπλωμα της μπουγάδας και αρχίζω το μαγείρεμα. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του. Κι εγώ μέχρι να γίνει το φαγητό κάθομαι στο λαπτοπ, ψάχνοντας αγγελίες για την περιοχή μου (μιας και δεν είναι πρώτη έννοια του, έλεος δηλαδή) ή παίζοντας χαζοπαίχνιδα στο facebook, αν είμαι τρελαμένη.

Μεσημέρι πια και στρώνουμε τραπέζι για φαγητό. Τρώμε. Σε 15′ έχουμε τελειώσει. Μαζεύει τα πιάτα τα βάζει στο νεροχύτη όσο εγώ τρώω κάνα φρούτο -για επιδόρπιο- αν έχουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό απ’τα μέρη μας). Όταν τελειώνουμε, εκείνος ξανακάθεται στον υπολογιστή του ή πέφτει για ύπνο χαζεύοντας τηλεόραση κι εγώ κάθομαι στο λαπτοπ, παίζοντας διάφορα παιχνίδια ή διαβάζοντας βιβλία που έχω κατεβάσει.

Πιάνει απόγευμα και φτιάχνω καφέ. Εκείνος ίσως κοιμάται ακόμη. Σηκώνεται κατά τις 7 και φτιάχνει καφέ να πιει. Κάνει τσιγάρο, πίνει μερικές γουλιές καφέ και ξανακάθετε στον υπολογιστή, για να συνεχίσει το online παιχνίδι. Οι «φίλες» του στο παιχνίδι δεν κάνουν χωρίς αυτόν. Τον σχολιάζουν όποτε είναι να έρθει για φαγητό ή είναι να πάει για ύπνο. Λες και θα φάει απ’το δικό τους πιάτο ή θα χαλάσει το σκέπασμα απ’το δικό τους κρεββάτι.

Σουρουπώνει. Βάζω το καναρίνι μέσα. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται και τον ρωτάω αν πεινάει. Στρώνω να ετοιμάσω να φάω ή να φάμε. Τελειώνουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό το πρωί απ’τα μέρη μας). Όσο πλένω τα πιάτα, εκείνος κάνει το τσιγάρο του. Τελειώνω με το συμμάζεμα της κουζίνας. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του κι εγώ στο λαπτοπ.

Βράδυ. Κλείνω το λαπτοπ γιατί κουτουλάω. «Παραμορφώθηκα» και σήμερα. Η σκέψη μου για άλλη μια φορά την ώρα που κλείνω το καπάκι του λαπτοπ: «θα με ειδοποιήσουν για την δουλειά; Τι σκατά μας έβαλαν και υπογράψαμε συμβάσεις»; Τον Οκτώβρη καλώς εχόντως των πραγμάτων ίσως αρχίσω να δουλεύω σε κοινοφελές πρόγραμμα. Λέω «ίσως» γιατί με την γκαντεμιά που έχει χτυπήσει το σπίτι μου, νιώθω απελπισμένη. Σηκώνομαι κι άλλαζω και βάζω το νυχτικό μου. Κλείνω και τα εξώφυλλα, δεν κλειδώνω γιατί θα κλειδώσει αφού κάνει το τελευταίο τσιγάρο για σήμερα. Το φιλί της «καληνύχτας» ακόμη και την ίδια την «καληνύχτα» είναι ξεχασμένες λέξεις. Πέφτω στο κρεββάτι χαζεύοντας μαλακίες στο τηλεόραση. Αποκοιμιέμαι.

Ξημέρωσε και φτου και πάλι απ’την αρχή, τις περισσότερες μέρες του μήνα! Έτσι διασκεδάζουμε κιόλας! Ωχ…

Advertisements

Αν έχεις τέτοιους φίλους…

Χθες ήταν η γιορτή μου. Όπως κάθε χρόνο οι επισκέπτες μου ή θα είναι μαζεμένοι ή μόνο ο αδερφός μου και η νύφη μου. Χθες σχεδόν όλοι με υποψίασαν ότι θα έσκαγαν μύτη όλοι μαζί. Μην φανταστείς! Περίμενα άλλα 2 ζευγάρια. Την κουμπάρα μου και τον αρραβωνιαστικό της και τον παιδικό μου φίλο με την σύζυγο και τα πιτσιρίκια τους. Τέλος πάντων αυτά τα 2 έξτρα ζευγάρια δεν εμφανίστηκαν. Για την κουμπάρα μου το περίμενα. Δεν είχε χρόνο να περάσει απ’το σπίτι μας’ ότι είχε επιστρέψει από ολιγοήμερες διακοπές και έπρεπε να φύγει ευσπευσμένα για Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι 2 όμως; Ο φίλος μου και η γυναίκα του; Οκ, είχαν να πάνε στη νύφη της γυναίκας του που γιόρταζε όποτε εγκαταλείφθηκε η ιδέα της επίσκεψης στο σπίτι μου και τους είπα να περνούσαν σήμερα για καφέ. Ούτε και γι’αυτό πέρασαν κι ούτε καν τηλεφώνησαν να ζητήσουν συγγνώμη. Όχι ότι έχω την απαίτηση να τηλεφωνήσει η γυναίκα του, αλλά ο ίδιος. Ειλικρινά αισθάνομαι ο μαλάκας της υπόθεσης. Ειδικά σε αυτούς σε γιορτές και γενέθλια όποτε μας προσκαλούν πάμε. Μα στις δικές μας τις γιορτές εδώ και 2 χρόνια δεν πατάνε το πόδι τους στο σπίτι μας λες και είναι η απόσταση τεράστια (10′ με τα πόδια) μεταξύ των σπιτιών μας. Μου το δικαιολογούν πως λόγω των παιδιών δεν μπορούν να έρθουν. Μα και το μεσημέρι τους κάλεσα για φαγητό, που τα παιδιά ήταν στους παππούδες, ούτε κι αυτή την πρόσκληση δέχθηκαν. Η απουσία τους αυτή είναι σαν να μου τρίβουν στην μούρη την απαξίωση κι ότι χατηρικά μας κάνουν παρέα, λόγω παιδικής φιλίας. Αν είναι αυτό δικαιολογία να την χέσω την κάθε γνωριμία. Κάνουμε παρέα, συναντιόμαστε τακτικά, όμως γιατί στην γιορτή του άντρα μου και την δική μου είστε απόντες; Δεν με νοιάζει κανένα δώρο, κόλλημα με δώρα δεν έχω, για μένα μετράει η κίνηση που θα κάνεις και θα περάσεις να μου ευχηθείς, να καθίσεις να σε κεράσω ένα γλυκό ένα ποτό και να πούμε 2-3 κουβέντες να περάσει η ώρα. Όταν όμως ενώ όλες τις άλλες μέρες συναντιόμαστε τακτικά και στην γιορτή γίνεσαι άφαντος αυτό δείχνει ότι η εκτίμηση που έχεις στο πρόσωπό μου, είναι να με φτύσεις. Φίλε μου σου έχω συγχωρήσει πάρα πολλά στο παρελθόν, έχω καταπιεί ακόμη περισσότερο μόνο και μόνο για να σου δείξω και να καταλάβεις πως οι φίλοι στα δύσκολα βασίζονται και ξέρουν να συγχωρούν κι ότι ακόμη και στις χαρές είναι παρώντες. Εσύ για 2η χρονιά με έχεις στο φτύσιμο. Δεν ξέρω τι σκατά συμβαίνει, αλλά η δικαιολογία με τα παιδιά είναι πολύ ψεύτικη. Προτιμώ να μου πεις τον λόγο που δεν πατάς το πόδι σου στο σπίτι μου στην γιορτή μου κι όχι να μου αμολάς διάφορες δικαιολογίες. Αν δεν έχεις να πεις, ποτέ και σώσεις να τις πεις… Κάτσε σπίτι σου, σκύψε το κεφάλι και μείνε με το καπίστρι κι άσε εμάς στην ησύχια μας. Να μην έχουμε και καημό δηλαδής!

Περιφορά δίσκου για…

… την αγιογραφία της εκκλησίας! Έτσι ανακοίνωσε στο μικρόφωνο ο ιερέας της εκκλησίας που πήγαμε σήμερα. Και που λίγο πριν βγει στο μικρόφωνο και το πει, εγώ κοίταζα ότι το μικρό εκκλησάκι της περιοχής μας, είχε γεμίσει απ’τις αγιογραφίες που πρόσφεραν όλοι οι γείτονες εκεί. Κοιτάζω να δω κι εγώ τι χώρος άδειος είχε απομείνει ώστε να καλυφθεί με κάποια αγιογραφία και τελικά το μόνο που πρόσεξα ήταν τα διασταυρούμενα δοκάρια που δεν ξεπερνούσαν σε σύνολο τα 3 μέτρα μήκος γιατί το ύψος και το πλάτος τους ήταν τέτοιο που μόνο μια μπορντούρα θα χωρούσε. Και που στην τελική ένας ελαιοχρωματιστής να το βάψει με λίγο χρώμα ούτε που θα το προσέξει κανείς. Πάνω που έλεγα «Οκ αν είναι περιφερθεί δίσκος να βοηθήσουμε άπορες οικογένειες θα βάλω κάτι απ’το ελάχιστο περίσσευμά μου. Μα όταν άκουσα πως ήταν για την αγιογραφία, μου’πεσε το σαγόνι. Σε περίοδο σοβαρής οικονομικής κρίσης, σε περίοδο που οι άνθρωποι φτάνουν στην απόγνωση και τερματίζουν την ζωή τους, σε περίοδο που οι φτώχοι αυξανόμαστε και πλυθαίνουμε… ο ιερέας της εκκλησίας βγήκε να αναφωνήσει για την περιφορά για μια να βοηθήσουμε σε κάτι που στην τελική γίνεται για διακόσμηση, αφού το εκκλησάκι είχε «κλείσει» απ’το θέμα των αγιογραφιών. Οκ, μπορεί οι επίτροποι της εκκλησίας αυτής να ζήτησαν απ’τον ιερέα να το ανακοινώσει, όμως θα μπορούσε κι αυτός να δείξει την ένστανσή του, μιας και η συγκεκριμένη περιφορά δίσκου ήταν κραυγαλέα και κυρίως… κατακριτέα. Τουλάχιστον εγώ όταν τα φέρνω ζόρικα βόλτα στο σπίτι μου δεν γίνεται να συμμετέχω σε μια τέτοια έκκληση. Και σε κολάζει κιόλας όταν έχεις ετοιμαστεί να κοινωνήσεις. Τι να πω πια… Θέλω να δω ενεργή την εκκλησία στην περίοδο της κρίσης κι όταν βλέπω κάτι τέτοιες πράξεις, βγάζω το συμπέρασμα πως η εκκλησία μας δίνει περισσότερη βάση στα φρου φου κι αρώματα, παρά στο κυρίως έργο που πρέπει να προσφέρει στον συνάνθρωπο που πάσχει και υποφέρει. Τέλος πάντων… Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες κι εύχομαι η Παναγία να μας δίνει φώτηση να προχωράμε με δύναμη και κουράγιο τον δύσκολο δρόμο που μας χάραξαν οι 300 κλέφτες που την Βουλή την έχουν κάνει λημέρι τους. Βοήθειά μας!

Έλληνας και καθαριότητα, στοιχεία που δεν συμπίπτουν!

Βγήκα απ’το σπίτι να πάω να πάρω κάτι αποτελέσματα από εξετάσεις που έκανε η μάνα μου. Περπατώντας απόλαυσα την μεγαλειώδη τάση του Έλληνα να βρωμίζει τον τόπο όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Να για παράδειγμα μια γριά γύφτισσα που έβγαινε από ένα ψιλικατζίδικο που αγόρασε παγωτό. Άνοιξε το σακουλάκι να βγάλει το ξυλάκι παγωτό και το σακουλάκι το πέταξε στο πεζοδρόμιο, όχι στον κάδο που ήταν πίσω της και ακριβώς έξω απ’το ψιλικατζίδικο. Που στο μεταξύ αν περάσεις απ’τον γυφτομαχαλά της, ειλικρινά ντρέπεσαι να πετάξεις χαρτάκι από τσίχλα. Έχουν την ιδιοτροπία να έχουν καθαρή την γειτονιά τους, όχι όμως και τις γειτονιές των άλλων. Τέλος πάντων, συνέχισα εγώ τον δρόμο μου. Ήθελα να’ξερα γιατί το καλοκαίρι αποτελεί εποχή έμπνευσης ώστε ο καθένας να πετά όπου βρει κι όπου σταθεί ότι περιττό δεν θέλει να κουβαλάει πάνω του, επειδή βαριέται να πάει στον πλησιέστερο κάδο; Χαρτιά, αποτσίγαρα, πλαστικά μπουκάλια, κουτάκια από αναψυκτικά, πλαστικά ποτήρια από καφέδες, χαρτιά από γαριδο-πατατάκια, σακουλάκια από ξηρούς καρπούς, προφυλακτικά, σερβιέτες… Έλεος!
Καμαρώνουμε ως Έλληνες επειδή γεννηθήκαμε σε μια χώρα που γεννήθηκε ο πολιτισμός, αλλά τελικά ο πολιτισμός είναι μόνο στα ιστορικά ντοκουμέντα κι όχι επειδή ο Έλληνας το’χει από γεννησιμιού του, να σέβεται τον τόπο που περπατεί και κατοικεί. Ας συνεχίσουμε έτσι! Βρωμιάρηδες μας έλεγαν ανέκαθεν, ας διατηρήσουμε αυτόν τον τίτλο όσο μπορούμε.

Κόκκινα καλά καρπούζια!

Είναι γλύκα είναι μέλι… όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω … καρπούζια με την βούλα … καρπούζια μπακλαβάδες…
Ε! Άντε στο διάολο με λιγώσατε! Έχουμε την πείνα μας έχουμε κι εσάς να μας πιλατεύετε με τα καρπούζια. Αν αγοράσω εγώ το καρπούζι σου, πως θα πληρώσω εγώ την εφορία που ήρθε σήμερα; Αν κάτι κάπως το σώζει το θέμα είναι ότι αν και μικρό ποσό, μπορούμε να το πληρώσουμε σε μικρές δόσεις. Αυτό μας δίνει μια ανάσα!
Τέλος …το καρπούζι κατήντησε φρούτο πολυτελείας! Ένα πήγα κι αγόρασα από σούπερ μάρκετ -δεν αγόρασα από τσιγγάνο λόγω οικονομίας- και το πλήρωσα 5 ευρώ! Κι όχι τίποτε άλλο στο σούπερ μάρκετ έκανε ακριβότερα απ’το να το αγόραζα από τσιγγάνο! Και κακώς το έχουν στον διάδρομο με τα φρούτα, πρέπει να το βάλουν σε πάγκο με τα ντελικατέσεν!

Κάνε ζέστη… και σήμερα θα φάμε φακές!