Να’ναι έτσι κι άλλες μάνες;

Χθες βράδυ καθόμασταν έξω στην αυλή με την μάνα μου και κουβεντιάζαμε περί ανέμων και υδάτων. Το’φερε η κουβέντα έτσι, που πήγε στο σημείο που με πονάει. Στο θέμα παιδί. Μεγαλοπαντρεύτηκα και τώρα είμαι στην φάση της εμμηνόπαυσης. Στο λίγο χρονικό διάστημα που είμαστε παντρεμένοι με τον άντρα μου, η σκέψη του να αποκτήσουμε παιδί απλά υπήρξε. Σκεφτόμασταν πως με τόσα χρέη που είχε με το μαγαζί του και ήμασταν στην περίοδο των διακανονισμών και της αποπληρωμής τους, το θέμα παιδί το αφήναμε για όταν θα ανασάναμε απ’τις υποχρεώσεις. Ειλικρινά υπήρχαν διαστήματα που τύχαινε να περάσουμε με 20 ευρώ για ένα μήνα μέχρι την επόμενη πληρωμή απ’την δουλειά του. Στο διάστημα αυτό εγώ έριχνα μπηχτές ώστε να πάει να κοιταχτεί για να γνωρίζουμε αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα που δεν προέκυπτε εγκυμοσύνη τυχαία. Απ’το ένα αυτί έμπαινε απ’το άλλο έβγαινε. Εγώ έτρεξα, «κοιτάχτηκα» κι όλα βρέθηκαν φυσιολογικά, άρα μπορούσα να μείνω έγκυος. Αυτός όλο και τον έπιανε το παράπονο όταν έβλεπε κανά μικρούλι, αλλά να κάνει το βήμα να εξεταστεί, δεν το έκανε. Στην τελική προσωπικά του έχω σταθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Ε, του πούστη! Δεν γίνεται να τρέχω σε όλα. Δεν γίνεται να μου φυτρώσει τσουτσούνι για εξεταστώ στην θέση του!!! Τέλος πάντων, ο καιρός πέρασε. Και πάνω που επιτέλους έφυγαν απ’το κεφάλι μας τα χρέη. Ξαφνικά σκάει η «κρίση». Βρισκόμαστε και πάλι εκεί που ήμασταν. Αυτή την φορά να πληρώνουμε τα χρέη αλλωνών και για μια ακόμη φορά να μην μπορούμε να κάνουμε το βήμα για ένα παιδάκι. Η μάνα μου να επιμένει να πληρώσει τα πάντα, να προχωρήσουμε σε εξωσωματική. Εγώ το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί όπου βάζει τα φράγκα η μάνα μου, έρχεται και με το «κοπανάει». Ε, δεν ήθελα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα να χωθούν οι γονείς μου και στην τελική να γυρίσουν και να πούνε ότι «πετάξανε τόσα λεφτά για το τίποτε». Ούτως ή άλλως το «χτυπάει» η μάνα μου συνέχεια πως φταίει ο άντρας μου που δεν κάνουμε παιδί.
Ειλικρινά οι γονείς μου μας έχουν σταθεί οικονομικά (πεθερικά δεν έχω). Δεν θέλω όμως να τους έχω στα πόδια του σε ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα. Κι αυτό κυρίως για μένα. Σαν χαρακτήρας είμαι πολύ ευαίσθητος και δεν νομίζω ότι θα αντέχα το βάρος των αποτυχημένων προσπαθειών και την μουρμούρα της μάνας μου (δεν βάζω τον πατέρα μου σε αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι διακριτικός). Να που τελικά η εμμηνόπαυση ζει μαζί μου. Κι αυτό η μάνα μου δεν λέει να το εμπεδώσει γιατί απλά σε μικρότερη ηλικία από εμένα έκανε αφαίρεση των γεννητικών κι έτσι όλη της την ζωή ζούμε την κλιμακτήριό της. Άρα δεν ένιωσε το πως είναι να μπαίνεις σε αυτή την φάση, άσε που ήταν αδύνατο να επιβεβαιώσω και τον γυναικολόγο για το πότε ακριβώς είχε κλιμακτήριο η μάνα μου. Δεν το πίστευα ότι έμπαινα σε αυτή την φάση αλλά τελικά προτίμησαν να συμφιλιωθώ με την ιδέα και να προχωρήσω.
Κι εκεί που καθόμασταν στην αυλή και κουβεντιάζαμε με την μάνα μου άρχισε να μου λέει τα απίστευτα: αυτός φταίει που δεν κάνετε παιδί, αχ! και να είχα τώρα ένα εδώ να το ταχταρίσω, ζηλεύει τον αδερφό σου που είναι δάσκαλος, είναι κακός άνθρωπος, αχ… μου φαίνεται δεν ξέρεις να ψυχολογείς τους ανθρώπους, θα έρθει η ώρα που θα σκοτωθούν με τον αδερφό σου για τα περιουσιακά γι’αυτό θέλω να φροντίσω από τώρα να είναι εντάξει τα πάντα να μην έχετε αυτό που γίνεται με τ’αδέρφια μου (5 αδέρφια και δεν μιλάνε μεταξύ τους για τα περιουσιακά).
Δεν έχω ψυχολογίσει σωστά τον άντρα μου που είναι κακός, που κοιμάμαι μαζί του, που σχεδόν ένα χρόνο τώρα περνάμε 24 ώρες το 24ωρο μαζί, που βαριόμαστε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον… Αν είναι να ρίξω ένα φταίξιμο στον άντρα μου, είναι ότι επαναπαύεται. Αν δεν είχε αυτό, θα είχε φροντίσει να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις να δούμε αν το γεννητικό του σύστημα ήταν εντάξει και να προχωρούσαμε έπειτα με το θέμα παιδί κάνοντας μια προσπάθεια έστω και τέλος θα φρόντιζε να τρέξει να βρει δουλειά. Περιμένει να του έρθει η δουλειά στο σπίτι. Μπηχτή έριξα για τρύγο στ’αμπέλια μιας ξαδέρφης μου και ούτε που το’κανε κουβέντα να τηλεφωνήσω για να δω αν θέλουν χέρια στον τρύγο. Αμ, δεν γίνεται έτσι. Ο καιρός περνάει και σε λίγο θα τρώμε τα λυσακά μας για φαγητό. Τέλος πάντων ας μην το πηγαίνω αλλού το θέμα. Όταν η μάνα μου συνέχιζε φουριόζα τα μύρια όσα για τον άντρα μου σηκώθηκα να φύγω: «επειδή αρχίζουν τα ανέκδοτα, ας σηκωθώ να φύγω καλύτερα…» της είπα και την καληνύχτησα. Κι όλο αυτό, επειδή ο άντρας μου έπαψε να τις κάνει χατήρια. Όταν κάνει ότι του ζητήσει, είναι ο καλύτερος γαμπρός του κόσμου (και μιλάμε για το απόλυτο ξεπάτωμα, να τον έχει να της δουλεύει όλη την ημέρα) και τώρα που δεν της κάνει την χάρη, είναι: κακός, ζηλιάρης, ύπουλος, τεμπέλης! Αν όλα αυτά τα έλεγα στον άντρα μου (όχι ότι δεν έχει υποψιαστεί), θα γινόταν χαμός. Και να που και πάλι εγώ κρατάω τις ισορροπίες. Είμαι το μπαλάκι που έχουν να παίζουν! Για πόσο ακόμη δεν ξέρω!

ΥΣ: Υιοθεσία; Ήδη θα μας διαγράψουν από κάθε κιτάπι αν τυχόν κάνουμε τις διαδικασίες, λόγω της ανεργίας και των 2 μας. Είμαστε χαμένοι από χέρι για ένα τέτοιο σκεπτικό!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s