Όλα τριγύρω αλλάζουνε…

μα η ζωή μου το ίδιο μένει.

Πέρασαν πολλά χρόνια απ’ την τελευταία μου δημοσίευση. Είπα να ξαναρχίσω να γράφω όλα εκείνα που με αγχώνουν και με τρελαίνουν. Έχουν αλλάξει πράγματα αλλά και πολλά παραμένουν ίδια. Σαν ο χρόνος να μην τα άγγιξε καθόλου.

Εδώ θα είμαι να τα μοιραστώ!

Μια μέρα όπως όλες

Το πρωί ξυπνάω, ανοίγω τα εξώφυλλα, τραβάω τις σίτες να μπαίνει αέρας φρέσκος. Νίβομαι, βάζω μια ψευτοαλοιφή στο πρόσωπο και πάω και βγάζω το καναρίνι. φτιάχνω καφέ και κι όσο να πιω μια δυο γουλιές έχει ξυπνήσει κι ο δικός μου. Πίνουμε καφέ, ίσως να φάμε και καμιά φρυγανιά με βούτυρο και μέλι. Αν έχω καθαριότητα, εκείνος θα παραμείνει στο μπαλκόνι χαζεύοντας και κάνοντας τσιγάρα το ένα μετά το άλλο. Τελειώνω με την καθαριότητα ή το άπλωμα της μπουγάδας και αρχίζω το μαγείρεμα. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του. Κι εγώ μέχρι να γίνει το φαγητό κάθομαι στο λαπτοπ, ψάχνοντας αγγελίες για την περιοχή μου (μιας και δεν είναι πρώτη έννοια του, έλεος δηλαδή) ή παίζοντας χαζοπαίχνιδα στο facebook, αν είμαι τρελαμένη.

Μεσημέρι πια και στρώνουμε τραπέζι για φαγητό. Τρώμε. Σε 15′ έχουμε τελειώσει. Μαζεύει τα πιάτα τα βάζει στο νεροχύτη όσο εγώ τρώω κάνα φρούτο -για επιδόρπιο- αν έχουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό απ’τα μέρη μας). Όταν τελειώνουμε, εκείνος ξανακάθεται στον υπολογιστή του ή πέφτει για ύπνο χαζεύοντας τηλεόραση κι εγώ κάθομαι στο λαπτοπ, παίζοντας διάφορα παιχνίδια ή διαβάζοντας βιβλία που έχω κατεβάσει.

Πιάνει απόγευμα και φτιάχνω καφέ. Εκείνος ίσως κοιμάται ακόμη. Σηκώνεται κατά τις 7 και φτιάχνει καφέ να πιει. Κάνει τσιγάρο, πίνει μερικές γουλιές καφέ και ξανακάθετε στον υπολογιστή, για να συνεχίσει το online παιχνίδι. Οι «φίλες» του στο παιχνίδι δεν κάνουν χωρίς αυτόν. Τον σχολιάζουν όποτε είναι να έρθει για φαγητό ή είναι να πάει για ύπνο. Λες και θα φάει απ’το δικό τους πιάτο ή θα χαλάσει το σκέπασμα απ’το δικό τους κρεββάτι.

Σουρουπώνει. Βάζω το καναρίνι μέσα. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται και τον ρωτάω αν πεινάει. Στρώνω να ετοιμάσω να φάω ή να φάμε. Τελειώνουμε. Σηκώνομαι και πλένω τα πιάτα κι εκείνος τινάζει τα ψίχουλα του τραπεζομάντηλου (σουπλά και μαλακίες δεν τα ξέρουμε στο χωριό μας), κάτω απ’το μπαλκόνι (ας φάει κάνα ψίχουλο κανά περιστεράκι του Θεού, αν είναι περαστικό το πρωί απ’τα μέρη μας). Όσο πλένω τα πιάτα, εκείνος κάνει το τσιγάρο του. Τελειώνω με το συμμάζεμα της κουζίνας. Εκείνος πιάνει την θέση του στον υπολογιστή του κι εγώ στο λαπτοπ.

Βράδυ. Κλείνω το λαπτοπ γιατί κουτουλάω. «Παραμορφώθηκα» και σήμερα. Η σκέψη μου για άλλη μια φορά την ώρα που κλείνω το καπάκι του λαπτοπ: «θα με ειδοποιήσουν για την δουλειά; Τι σκατά μας έβαλαν και υπογράψαμε συμβάσεις»; Τον Οκτώβρη καλώς εχόντως των πραγμάτων ίσως αρχίσω να δουλεύω σε κοινοφελές πρόγραμμα. Λέω «ίσως» γιατί με την γκαντεμιά που έχει χτυπήσει το σπίτι μου, νιώθω απελπισμένη. Σηκώνομαι κι άλλαζω και βάζω το νυχτικό μου. Κλείνω και τα εξώφυλλα, δεν κλειδώνω γιατί θα κλειδώσει αφού κάνει το τελευταίο τσιγάρο για σήμερα. Το φιλί της «καληνύχτας» ακόμη και την ίδια την «καληνύχτα» είναι ξεχασμένες λέξεις. Πέφτω στο κρεββάτι χαζεύοντας μαλακίες στο τηλεόραση. Αποκοιμιέμαι.

Ξημέρωσε και φτου και πάλι απ’την αρχή, τις περισσότερες μέρες του μήνα! Έτσι διασκεδάζουμε κιόλας! Ωχ…

Να’ναι έτσι κι άλλες μάνες;

Χθες βράδυ καθόμασταν έξω στην αυλή με την μάνα μου και κουβεντιάζαμε περί ανέμων και υδάτων. Το’φερε η κουβέντα έτσι, που πήγε στο σημείο που με πονάει. Στο θέμα παιδί. Μεγαλοπαντρεύτηκα και τώρα είμαι στην φάση της εμμηνόπαυσης. Στο λίγο χρονικό διάστημα που είμαστε παντρεμένοι με τον άντρα μου, η σκέψη του να αποκτήσουμε παιδί απλά υπήρξε. Σκεφτόμασταν πως με τόσα χρέη που είχε με το μαγαζί του και ήμασταν στην περίοδο των διακανονισμών και της αποπληρωμής τους, το θέμα παιδί το αφήναμε για όταν θα ανασάναμε απ’τις υποχρεώσεις. Ειλικρινά υπήρχαν διαστήματα που τύχαινε να περάσουμε με 20 ευρώ για ένα μήνα μέχρι την επόμενη πληρωμή απ’την δουλειά του. Στο διάστημα αυτό εγώ έριχνα μπηχτές ώστε να πάει να κοιταχτεί για να γνωρίζουμε αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα που δεν προέκυπτε εγκυμοσύνη τυχαία. Απ’το ένα αυτί έμπαινε απ’το άλλο έβγαινε. Εγώ έτρεξα, «κοιτάχτηκα» κι όλα βρέθηκαν φυσιολογικά, άρα μπορούσα να μείνω έγκυος. Αυτός όλο και τον έπιανε το παράπονο όταν έβλεπε κανά μικρούλι, αλλά να κάνει το βήμα να εξεταστεί, δεν το έκανε. Στην τελική προσωπικά του έχω σταθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Ε, του πούστη! Δεν γίνεται να τρέχω σε όλα. Δεν γίνεται να μου φυτρώσει τσουτσούνι για εξεταστώ στην θέση του!!! Τέλος πάντων, ο καιρός πέρασε. Και πάνω που επιτέλους έφυγαν απ’το κεφάλι μας τα χρέη. Ξαφνικά σκάει η «κρίση». Βρισκόμαστε και πάλι εκεί που ήμασταν. Αυτή την φορά να πληρώνουμε τα χρέη αλλωνών και για μια ακόμη φορά να μην μπορούμε να κάνουμε το βήμα για ένα παιδάκι. Η μάνα μου να επιμένει να πληρώσει τα πάντα, να προχωρήσουμε σε εξωσωματική. Εγώ το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί όπου βάζει τα φράγκα η μάνα μου, έρχεται και με το «κοπανάει». Ε, δεν ήθελα σε ένα τόσο προσωπικό θέμα να χωθούν οι γονείς μου και στην τελική να γυρίσουν και να πούνε ότι «πετάξανε τόσα λεφτά για το τίποτε». Ούτως ή άλλως το «χτυπάει» η μάνα μου συνέχεια πως φταίει ο άντρας μου που δεν κάνουμε παιδί.
Ειλικρινά οι γονείς μου μας έχουν σταθεί οικονομικά (πεθερικά δεν έχω). Δεν θέλω όμως να τους έχω στα πόδια του σε ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα. Κι αυτό κυρίως για μένα. Σαν χαρακτήρας είμαι πολύ ευαίσθητος και δεν νομίζω ότι θα αντέχα το βάρος των αποτυχημένων προσπαθειών και την μουρμούρα της μάνας μου (δεν βάζω τον πατέρα μου σε αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι διακριτικός). Να που τελικά η εμμηνόπαυση ζει μαζί μου. Κι αυτό η μάνα μου δεν λέει να το εμπεδώσει γιατί απλά σε μικρότερη ηλικία από εμένα έκανε αφαίρεση των γεννητικών κι έτσι όλη της την ζωή ζούμε την κλιμακτήριό της. Άρα δεν ένιωσε το πως είναι να μπαίνεις σε αυτή την φάση, άσε που ήταν αδύνατο να επιβεβαιώσω και τον γυναικολόγο για το πότε ακριβώς είχε κλιμακτήριο η μάνα μου. Δεν το πίστευα ότι έμπαινα σε αυτή την φάση αλλά τελικά προτίμησαν να συμφιλιωθώ με την ιδέα και να προχωρήσω.
Κι εκεί που καθόμασταν στην αυλή και κουβεντιάζαμε με την μάνα μου άρχισε να μου λέει τα απίστευτα: αυτός φταίει που δεν κάνετε παιδί, αχ! και να είχα τώρα ένα εδώ να το ταχταρίσω, ζηλεύει τον αδερφό σου που είναι δάσκαλος, είναι κακός άνθρωπος, αχ… μου φαίνεται δεν ξέρεις να ψυχολογείς τους ανθρώπους, θα έρθει η ώρα που θα σκοτωθούν με τον αδερφό σου για τα περιουσιακά γι’αυτό θέλω να φροντίσω από τώρα να είναι εντάξει τα πάντα να μην έχετε αυτό που γίνεται με τ’αδέρφια μου (5 αδέρφια και δεν μιλάνε μεταξύ τους για τα περιουσιακά).
Δεν έχω ψυχολογίσει σωστά τον άντρα μου που είναι κακός, που κοιμάμαι μαζί του, που σχεδόν ένα χρόνο τώρα περνάμε 24 ώρες το 24ωρο μαζί, που βαριόμαστε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον… Αν είναι να ρίξω ένα φταίξιμο στον άντρα μου, είναι ότι επαναπαύεται. Αν δεν είχε αυτό, θα είχε φροντίσει να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις να δούμε αν το γεννητικό του σύστημα ήταν εντάξει και να προχωρούσαμε έπειτα με το θέμα παιδί κάνοντας μια προσπάθεια έστω και τέλος θα φρόντιζε να τρέξει να βρει δουλειά. Περιμένει να του έρθει η δουλειά στο σπίτι. Μπηχτή έριξα για τρύγο στ’αμπέλια μιας ξαδέρφης μου και ούτε που το’κανε κουβέντα να τηλεφωνήσω για να δω αν θέλουν χέρια στον τρύγο. Αμ, δεν γίνεται έτσι. Ο καιρός περνάει και σε λίγο θα τρώμε τα λυσακά μας για φαγητό. Τέλος πάντων ας μην το πηγαίνω αλλού το θέμα. Όταν η μάνα μου συνέχιζε φουριόζα τα μύρια όσα για τον άντρα μου σηκώθηκα να φύγω: «επειδή αρχίζουν τα ανέκδοτα, ας σηκωθώ να φύγω καλύτερα…» της είπα και την καληνύχτησα. Κι όλο αυτό, επειδή ο άντρας μου έπαψε να τις κάνει χατήρια. Όταν κάνει ότι του ζητήσει, είναι ο καλύτερος γαμπρός του κόσμου (και μιλάμε για το απόλυτο ξεπάτωμα, να τον έχει να της δουλεύει όλη την ημέρα) και τώρα που δεν της κάνει την χάρη, είναι: κακός, ζηλιάρης, ύπουλος, τεμπέλης! Αν όλα αυτά τα έλεγα στον άντρα μου (όχι ότι δεν έχει υποψιαστεί), θα γινόταν χαμός. Και να που και πάλι εγώ κρατάω τις ισορροπίες. Είμαι το μπαλάκι που έχουν να παίζουν! Για πόσο ακόμη δεν ξέρω!

ΥΣ: Υιοθεσία; Ήδη θα μας διαγράψουν από κάθε κιτάπι αν τυχόν κάνουμε τις διαδικασίες, λόγω της ανεργίας και των 2 μας. Είμαστε χαμένοι από χέρι για ένα τέτοιο σκεπτικό!

Καρφούρ, άνεργοι και συνταξιούχοι…

Τα παραγινομένα! Αυτά στην χώρα μας πάνε για πέταμα! Μπράβο μας!

Και καλά! Που λες το καρφουρ είχε την φαεινή ιδέα να βοηθήσει τους χαμηλά οικονομικά ασθενέστερους, κάνοντας προσφορές σε φρέσκα προϊόντα, αρκεί να δηλώσουν την περίπτωσή τους. Για τους συνταξιούχους δεν γνωρίζω τον τρόπο αλλά για τους ανέργους αρκεί να δείξεις την αστυνομική ταυτότητα και την κάρτα ανεργίας σου. Αυτό έκανα κι εγώ κι έτσι πάνω στην κάρτα του σούπερ μάρκετ που μαζεύεις πόντους για την 3εύρη δωροεπιταγή (με 3 ευρώ μιλάμε τρως πλουσιοπάροχα) μου έβαλαν ένα ειδικό αυτοκόλητο, που όταν αγοράσεις φρέσκο προϊόν έχεις την σχετική έκπτωση. Ομολογώ πως όλο το καλοκαίρι δεν αγόρασα το παραμικρό φρέσκο προϊόν απ’το καρφούρ, γιατί οι τιμές του σου πιάνουν τον κώλο κι όχι μόνο… Γιατί να πάω να αγοράσω τομάτες με 1,5 ευρώ το κιλό όταν στην λαϊκή της πόλης μου θα τις βρω με 50-80 λεπτά το κιλό και μάλιστα ντόπιες. Η έκπτωση του 10% που έχεις στο καρφούρ για τα φρέσκα προϊόντα ειλικρινά δεν φαίνεται. Όπως πλήρωνες τα προϊόντα όταν υπήρχαν τα χρήματα, έτσι το ίδιο τα πληρώνεις και τώρα. Η διαφορά είναι ότι δεν αγοράζεις στις ποσότητες που αγόραζες. Κάποτε -για παράδειγμα- αγόραζα 2 κιλά φέτα και τώρα αγοράζω μισό κιλό κι αν αγοράσω. Επανέρχομαι στο θέμα μου.

Σήμερα η μάνα μου -που κατέβηκε απ’το χωριό για διάφορες υποχρεώσεις- πέρασε απ’το Καρφούρ να ψωνίσει. Με έκπληξη είδε ότι οι υπάλληλοι ξεκαθάριζαν την μαναβική και είχαν βάλει σε ένα καρότσι όλα τα προϊόντα που πήγαιναν για πέταμα. Η μάνα μου δεν κολλώνει σε κάτι τέτοια και τα ζήτησε και τα πήρε. Σκέφτηκε πως θα ήταν ότι έπρεπε για τις κότες της στο χωριό. Η έκπληξη μεγάλη όταν έφερε τα χάρτινα κουτιά που τα είχαν «πετάξει». Τι υπήρχαν μέσα: τομάτες, αγγούρια, πιπεριές, συσκευασίες με φρέσκα μανιτάρια, σε σχετικά καλή κατάσταση. Ένα χάρτινο τελάρο γεμάτο σταφύλια μαύρα, νεκταρίνια, πεπόνια. Όλα σε καλή κατάσταση. Ήταν στην κατηγορία των «γινομένων» που για τα σούπερ μάρκετ είναι για πέταμα και που στην λαϊκή οι έμποροι τα πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές για να φεύγουν. Η εικόνα με το τελαράκι με τα μαύρα άθικτα σταφύλια, μου’χει καρφωθεί στο μυαλό και σκέφτομαι η γυναίκα… αντί ρε ηλίθιοι να καταντάμε να τρέχουμε στους κάδους (βάζω και τον εαυτό μου μέσα γιατί ίσως έρθει η ώρα που το κάνω κι εγώ) γιατί δεν τα προσφέρετε σε οικογένειες που έχουν ανάγκη ή να τα βάλετε σε πολύ χαμηλή τιμή, ώστε να έχει νόημα που δήλωσα σε σας την ανεργία μου όπως και πολλοί άλλοι άνεργοι και συνταξιούχοι; Μάλιστα μια υπάλληλος έκανε παρατήρηση στην μάνα μου που περιμάζεψε τα «σκάρτα» λέγοντάς της: «καλέ αφήστε τα να έρθει να τα πάρει κανάς φτωχός». Μωρή ηλίθια, χαίρεσαι να βλέπεις τον φτωχό να κρέμεται απ’τον κάδο για να καταφέρει να μαζέψει ένα τσαμπί σταφύλι και διάφορα άλλα; Έτσι σε βάλανε να λες; Εκτός αν είσαι η αρχικαρφάρα του συγκεκριμένου Καρφούρ και έχεις δέσει την θέση σου μια για πάντα’ που δεν το βλέπω. Λίγα λένε είναι τα «ψωμιά» του Καρφούρ. Αν την γλυτώσει καλό θα είναι να δει με λίγο διαφορετικό μάτι το θέμα με των φρέσκων προϊόντων. Ή να τα χαρίζουν απευθείας σε φτωχές άπορες οικογένειες που το επιθυμούν (και οι υπάλληλοι του σούπερ μάρκετ να πετάνε απλά τα σάπια) ή όταν βλέπετε ότι η μαναβική αρχίζει να μαραζώνει, ρίχτε τις τιμές. Που αν ήμουν ιδιοκτήτρια του σούπερ μάρκετ κι από αυτά θα κοίταζα να έβγαζα ένα ελάχιστο κέρδος.
Να πω βέβαια πως η τακτική αυτή με το πέταγμα προϊόντων παραγινομένων συνηθίζεται κι από άλλα σούπερ μάρκετ. Προσοχή μόνο γιατί έχω ακούσει πως σε ΑΒ της Αθήνας όταν πετάνε αυτά τα προϊόντα οι υπάλληλοι τα καταβρέχουν με χλωρίνες για να μην τα μαζέψουν οι πεινασμένοι. Βλέπεται όταν ο άνθρωπος είναι κακός προτιμά να σπείρει τον θάνατο και την δυστυχία με μια χλωρίνη, αρκεί να μην καταλήξουν στο τραπέζι κάποιου φτωχού. Αυτός ούτε με το στομάχι του τα έχει καλά.

Youtube σχολιανά!

Μπαίνεις στο youtube, βλέπεις ένα βιντεάκι ενός τραγουδιού, ελληνικού. Στο μεταξύ αν και μοντέρνο, σύγχρονο δηλαδή, αυτό σου θυμίζει κάτι απ’τα παλιά, από δεκαετία 80 ας πούμε. Κι ενώ συνεχίζεις να βλέπεις το βιντεάκι του μοντέρνου τραγουδιού αρχίζεις να ψυθιρίζεις το ρεφρέν του παλιού, γιατί ο ρυθμός του μοντέρνου αμέσως στο θυμίζει. Ωπ! Κάτι γίνεται εδώ! Μήπως ο δημιουργός του μοντέρνου τραγουδιού όταν το έγραφε παραδόξως να είχε ακούσει εκείνο το παλιό τραγούδι των 80’ς; Χμ! Κάτι γίνεται εδώ μάλλον. Συνδέεσαι με τον λογαριασμό σου στο youtube και το σχολιάζεις. Βασικά γράφεις την ρίμα του ρεφρέν ώστε ο ρυθμός του να δώσει σε όλους να καταλάβουν πως υπάρχει κάτι κλεμμένο. Φυσικά δεν σχολιάζεις αν σου αρέσει ή όχι το μοντέρνο τραγούδι, απλά θες να περάσεις το μήνυμα στους νεώτερους, πως ό,τι ακούγεται σήμερα -σχεδόν τα περισσότερα- έχουν «πατήσει» πάνω σε ρυθμούς από τραγούδια περασμένων δεκαετιών. Αυτό όπως φαίνεται ενοχλεί αυτούς που βάζουν παρωπίδες, που αγνοούν την μουσική των περασμένων δεκαετιών και τελικά η υπενθύμισή-σχόλιο σου τους ενοχλεί και στην «λένε».
Ένα έχω να πω στην πιτσιρικαρία: μάθετε να έχετε τα αυτιά σας ανοιχτά. Όταν μαθαίνετε να ακούτε διάφορα είδη μουσικής και να μην είστε προσκολλημένοι σε ένα είδος και μόνο, σας δίνεται η δυνατότητα να μάθετε να κρίνετε και να συγκρίνετε. Αν ένα τραγούδι είναι όμορφα στολισμένο με ένα βίντεο και κολλάτε μόνο στο συγκεκριμένο «περιτύλιγμα» δεν είστε σε θέση να κρίνετε την άποψη κάποιου που στην μνήμη του του έφερε το τραγούδι απ’τα παλιά. Νομίζω!